Wąwozy "Marcinki"

Góra św. Marcina wąwozami stoi... tyle że daleko im do urokliwych wąwozów lessowych Kazimierza Dolnego czy przepięknych kanionów z Pienin i Jury. Te nasze, wypłukiwane we fliszu karpackim, pokryte grubą warstwą błota (iłów i humusu), śliskie, mokre, zazwyczaj zimne, prowadzące gdzieś w paryje albo młaki, nie ściągają nam na głowy rzesz turystów spragnionych romantycznych spacerów.  

A jednak są... 

To tak jak z Himalajami - no są, i nic tego nie zmieni (poza erozją) - więc od czasu do czasu trzeba tam po prostu iść. 

No to poszedłem, przy okazji chciałem obczaić lokal który był budowany w Skrzyszowie od pewnego czasu - w zasadzie jedyne co mogę o nim powiedzieć to to że jest duży... Za rok mają tam zrobić studniówkę dla Mikołaja i jego rocznika... genialny pomysł! Dwa kilometry do przystanku, wkoło paryje, oraniska albo... wąwozy na "Marcince"... 

Cudów żadnych ani planowania nie było - ot po prostu, kije w dłonie, Aura, plecak, buty... idę. 

Zobacz trasę w Traseo

Jak widać żadne cuda - ale spacerek fajny! Naprawdę fajny. Zobaczcie sami:

 Za jakiś czas będzie tu kolejna paryja, wolno przyrasta, teren ma wiele odpływów, więc erozja postępuje wolno... ale postępuje nieubłaganie. I paryja będzie. 

 Aura to takie dziwne stworzenie - maniacko wchodzi w kadr, ale cholernie nie lubi być fotografowana... 

 Widok na Tarnów

 Takie domki... Nie wiem czy ptactwo jest zachwycone, ale ludzkie oko się cieszy. 

 Kolejna z kapliczek - nie wiem kto jest montuje, ale trzymam za niego kciuki i modlę się o powodzenie bo to naprawdę świetna robota. 

Tu oczywiście błogosławiony Ojciec Pio. 

 I taki wąwóz... 

 I kolejny

 i coś zielonego... ciekawe co to za paprotka? 

 O i jeszcze jeden wąwóz! 

 który prowadzi na ów lokal cokolwiek duży...

 przeszklony, nowoczesny i w ogóle... 

 Można się schlać i iść spać... 

w sumie powinno mnie to cieszyć... 

nie cieszy... pewnie muszę się schlać i iść spać żeby zaczęło. 

 Widoki mają jednak niegłupie. Prawie cały Tarnów.

 I jeszcze jeden rzut oka na kolosa.

A potem długi marsz (tow. Mao wybaczcie) do głównej drogi przez Skrzyszów. Co gorsza, poza górnym odcinkiem, przez pola, zabudowa jest zwarta ogrodzeniami i raczej nie ma szans przeniknięcia na boki. 

No ale w końcu dotarłem.

 I taki urokliwy dworek - dziś zaniedbana ruderka, ale na prywatnej posesji - szkoda jej. 

 Przez znaczną część drogi towarzyszyła mi pustułka - nie wiem może miała ochotę upolować Aurę? 

 A potem niebaczny na los żony Lota odwracam się i patrzę na to koło czego byłem chwilę temu... I nadal nie wiem czy mi się to podoba...

 Ale to mi się podoba...

 I widok na Tarnów z Harcerskiej, tuż obok Parku Biegowego "Marcinka" też mi się podoba.

Ufff. Na dziś tyle, ale działo się sporo i mam kolejne dwie mega wycieczki rowerowe do opisania - na szczęście w pracy ciut luźniejszy czas, więc może się wyrobię przed weekendem ... bo w weekend nowe przygody mają być...