Cokolwiek nie chronologicznie mi się te posty wrzuca - ale to z faktu wynika takiego że... się pomyliłem. Ot tak po prostu, bez żadnych podtekstów.
No więc był, tradycyjny, dobrze zorganizowany, z pokaźną pomocą Decathlonu i do tego w szczytnym fajnym celu, bo wychowankowie Warsztatów Terapii Zajęciowej na Woli Rzędzińskiej mieli fajną przygodę, a w dodatku dostali prezenty. Część rowerzystów też dostała - ale to tylko ci którzy byli grzeczni ;)
Start jak zwykle spod Decathlonu na Błoniach, a ja jak zwykle prawie na ostatnią chwilę - no kurza twarz sam nie wiem jak to się dzieje, ale mam problem, nie ne z prokrastynacją ale z ...kotami! Bo już rower wyjęty, apki uruchomione i nagle pojawia się Mas-kotka. widzę że chce wejść, no ale przecież kocia duma nie pozwoli jej wejść gdy jest zapraszana! Co to, to nie! Ona będzie przechadzała się wzdłuż domu i stroiła miny. Więc muszę zostawić drzwi otwarte i poczekać aż sama zadecyduje iż nadszedł czas właściwy by raczyła wejść. Jednak gdy już wejdzie, to muszę i ja wejść na powrót i dać jej coś do jedzenia,bo na pewno głodna. Zostawić ot tak karmy jej nie mogę, bo przecież zaraz Aura i pozostałe koty by wyżarły. Normalnie akcja logistyczna na miarę prac herkulesowych. Jednego karmisz innego trzymasz na rękach, a psa odganiasz nogą... Ale w końcu się udało i mogłem ruszać. Ale tak jak pisałem wyżej dojechałem na styk. Całe szczęście nie byłem w tym jedyny.
A tu już spora gromadka rowerzystów z naszego miasta. Dużo Bikersów, dwie ekipy Sokołów (sportowy i turystyczny), oczywiście Korbiarze i trochę sympatyków.
Sporo zdjęć znajdziecie na stronach Tarnów Nasze Miasto
A ja trochę swoich marnychfotek wrzucę:
 |
| Prezes Bikersów - Piotr |
 |
| Ela z Korby |
W czasie przejazdu zdjęć nie robiłem, bo przystanków nie było, a żeby robić w czasie jazdy było zbyt gęsto na ścieżkach.
 |
| A to już Plac Kazimierza |
 |
| I najprawdziwszy rowerowy Mikołaj! |
 |
| Chłopaki zamówili sobie jeszcze po pizzy - faaajnie - a ja nie! Czemu? Bo w domu miałem jeszcze do podojadania resztki obiadów z całego tygodnia! No wiadomo, dzieci nie zjedzą, koty wzgardzą, pies ucieka ze skowytem... a tato musi! ;) |
 |
| No ładnie tam i klimatycznie... A sam przejazd? I to by było na tyle... poniedziałek, 3 sierpnia 2020Wkoło TarnowaMedia lokalne podały info jakoby było to odkrywanie zaginionego szlaku, Tak do końca nie było, ten szlak nie zaginął, był kilka lat temu nico korygowany, stale widoczne są oznaczenia itp. Natomiast z tego co wiem, była to pierwsza akcja mająca na celu pokonanie go rowerami i to w większej grupie. Sam niejednokrotne nim jeździłem, aczkolwiek nigdy w całości, bo powiedzmy sobie szczerze miejscami to on bynajmniej przyjazny rowerzystom nie jest. Z drugiej strony, nie ma się co dziwić, wszak to szlak pieszy i dla pieszych wędrowców był wytyczany. Zatem obejmuje głównie to co jest atrakcyjne dla piechurów (zabytki, miejsca pamięci narodowej, cieniste przesmyki, punkty widokowe czy fajne ścieżki przez las), a niekoniecznie to co mogło by być atrakcyjne dla rowerzystów (ścieżki rowerowe, bite dukty, szerokie przejazdy, miejsca do odpoczynku). Zatem nie ma co się zżymać na ów szlak, a jedynie zacisnąć zęby i... jechać! A warto bo to naprawdę pasjonująca przygoda rowerowa! Raz z uwagi na wyzwania, naprawdę trudny, wymagający teren, a dwa z racji na wyśmienite towarzystwo i świetną organizację. A propos organizacji - mi jak zwykle przypadła zaszczytna funkcja zamykającego. Poniższy zapis nie jest dokładnie taki jaki był przebieg całego szlaku, dlatego nie należy go traktować jako wyroczni. po prostu musiałem na bieżąco modyfikować trasy gdy słabsi lub maruderzy zostawali z tyłu, ale ponieważ jest to zapis mojego przejazdu przeto publikuję właśnie jego. W końcu piszę o tym co sam przeżyłem i widziałem a nie o przygodach innych. Jeśli jednak koniecznie chcecie mieć cały tracker, to odsyłam do profilu Piotra na Traseo - to ta trasa A dziać się działo - z sześćdziesięciu osób które wystartowały do końca dotarła połowa, część musiała się wycofać z racji na usterki techniczne, część dlatego że ich partnerzy się wycofali, części dały w kość podjazdy innym upał a jeszcze innych wykończyło przedzieranie się przez ścieżki lasy i polne dróżki. Ale nic, startujemy z lasku Lipie i jak zwykle jestem ciut, ciut po czasie - Piotr dzwoni do mnie zaniepokojony, no ma rację, ale co zrobić kiedy dokładnie w momencie kiedy wyjeżdżam wszystkie moje psy i koty nagle przypominają sobie że są głodne, chce się im do kuwety itp.? To jakieś sierściaste fatum nade mną wiszące! Wiecie co? Właśnie szukam zdjęć po kompie, aparacie, chmurze i nie widzę nic! I jest jak u mistrza Adama: "ręka szukała i nie znalazła, i żołnierz pobladnął, nie znalazłszy ładunku już bronią nie władnął" :) A potem retrospekcja, kolejne dziesiątki minut grzebania w pamięci i konstatacja - ja nie robiłem zdjęć!  Dlatego z konieczności bazuję na materiałach Piotra. Mam nadzieję że nie ma nic przeciwko. A powyżej to takie grupowe zdjęcie przed wyjazdem. A co po drodze, to na filmie zobaczycie! Naprawdę warto zobaczyć, bo dobrze zrobiony. Cóż mogę dodać? Niech Wam wystarczy opis: Ruszamy zgodnie z planem, Z Lasku Lipie w kierunku na Wolę, to prosty łatwy odcinek, asfaltowy, lekko pochyły, humory dopisują... zobaczymy za kilka kilometrów. Za klika kilometrów kończy się asfalt, zaczynają szutrowo polne drogi Woli Rędzińskiej, Pogórskiej Woli i Ładnej. Powoli peleton rozciąga się na kilkaset metrów, drogę znam, ale zdają sobie sprawę że przy takiej różnicy uż teraz na końcówce to będzie kilka kilometrów. Piotr też ma tego świadomość i spowalnia czołówkę. Anna kursuje tam i na zad jak łączniczka. Na e-biku, więc teoretycznie kosztem mniejszego wysiłku, ale to... teoria właśnie. W pewnym momencie konstatuję że ktoś mi zginął. Owszem zabłądził między kładzionymi rurociągami magistrali gazowej, Ale naprowadzam go na właściwy szlak i dalej jedziemy w kierunku Pogórskiej Woli. Tu obok pomnika pomordowanych przez Niemców jest najdalej na wschód wysunięty punkt trasy. Przekraczamy ruchliwą "krajówkę" Tarnów-Rzeszów i wkraczamy w całkiem inny teren. Szutry, piachy i pyły, ustępują miejsca zabagnieniom a miejscami rozlewiskom. Mało cienia, sporo komarów, mnóstwo błota (porównywalnie tylko z Beskidem Niskim) miejscami daje obornikiem, wszędzie daje "dżunglą" czyli mdławym zapachem butwiejących roślin. Przejazd w pojedynkę był by trudny, w ekipie to sama radość. Jeden przystanie następni już nie mają wyboru i lądują w kałużach, niejeden nie zdążył wypiąć SPDów ;) Ja na szczęście jadę na platformach, ale i to nie ratuje mnie przed dreptaniem do połowy łydek w rozmaćkanej mazi... i nawet nie chcę wiedzieć z czego się składała. Wkrótce jednak docieramy do asfaltu i jesteśmy na tzw "starym gościńcu" drodze biegnącej od Tarnowa do Ryglic, jednej zresztą z bardziej malowniczych tras w regionie. Tu chwila odpoczynku. Jedziemy dalej, teren robi się pagórkowaty, ale to dopiero przedsmak rowerowej wspinaczki pod górę św.Marcina. Z konieczności zaczynamy dzielić się na grupy, Katarzyna szaleje z najsilniejszą, Piotr prowadzi resztę a ja tych którzy nie dają rady za tamtymi nadążyć, albo przystanęli na chwilę i teraz nie są w stanie znaleźć drogi (oznaczenia szlaku na tym odcinku pozostawiają WIELE do życzenia). Ja z moją grupką jadę na Łękawicę i stamtąd łagodnym podjazdem przez pola podjeżdżamy do góry, Nie jest lekko, bo teren, bo błotka trochę, bo miejscowi utwardzają drogą cegłami... ale jest nieźle i tak lepiej niż na rzeczywistym przebiegu czerwonego szlaku przez Kruka. Mam nadzieję nieco dogonić resztę, ale to złudne - mniej więcej w 2/3 podjazdu dzwoni Piotr że ... już czekają na nas przy sklepiku w Zawadzie! Kurza twarz ale tempo narzucili! Dociągamy do nich, w międzyczasie rzucam moim podopiecznym co nieco ciekawostek geologiczno historycznych o samej "Marcince" ale wszystko w czasie jazdy. Kilkanaście minut odpoczynku, choć ci którzy byli tu pierwsi wyraźnie się niecierpliwią. Tu musimy pożegnać kilka osób - część się wycofuje, część usiłuje szukać własnej drogi, ale wieść że przed nami jeszcze kilka podjazdów działa deprymująco, rzecz jasna nie na wszystkich. Dodatkowym problemem jest to że zarówno ja jak i Ela jesteśmy potężnie wykończeni wcześniejszymi rowerowymi eskapadami. Nawet gdybym nie miał funkcji zamykającego i tak tylko z największą determinacją mógł bym usiłować dorównać czołówce. No nic na razie zjeżdżamy do Poręby Radlnej. Ładnie wyasfaltowano ten odcinek drogi, choć ja osobiście lubiłem gruntówkę która tam była przez setki lat. Zjazd zjazdem, ale teraz trzeba się wyspinać na Słoną Górę. I znów asfalt w miejsce gruntu - no trudno takie czasy. Docieramy do szczytu Słonej Góry (nazwa pochodzi od słonawych źródeł, a sól w nich pochodzi z czasów gdy sedymentowały osady Oceanu Tetydy). Kawałek jazdy grzbietem i znów karkołomny przejazd przez las. Jest naprawdę ostro, I mamy kilka upadków, na szczęście niegroźnych. Fajnie się jechało, nie powiem... Przejeżdżamy przez most w Kłokowej na drugą stronę Białej i potem w kierunku Rzuchowej, tu chwila odpoczynku przy kolejnym sklepie. Jedni łapią oddech, inni cień jeszcze inni poszli na zakupy. Kilkanaście minut przerwy, rozmowy żarty. Przed nami ostry podjazd pod Błonia, to już ostatni taki ostry odcinek - przynajmniej jeśli chodzi o wspinaczkę. Pokonujemy garb Błoń stosunkowo sprawnie, ale potem czeka nas zjazd do Doliny Dunajca. Większość śmiga przez las, ale część po prostu objeżdża wykroty asfaltem, droga dłuższa, ale sprawniejsza i bezpieczniejsza. A mamy pod opieką kilka osób mniej wprawnych, choć z wielką determinacją którą podziwiamy i szczerze bijemy tym ludziom brawa. Teraz czeka nas zmasakrowany odcinek wzdłuż Dunajca, doprawdy nie rozumiem zawziętości samochodziarzy i wędkarzy którzy jeżdżą tamtędy, tam nawet rowerom nie jest lekko! Po minięciu mostu na Dunajcu już w obrębie terenów administrowanych przez Zbylitowską Górę - sytuacja zmienia się radykalnie - fajnie utrzymane ścieżki, sporo odcinków asfaltowych. Tak Velo Dunajec powinny wyglądać na całym przebiegu. Na odcinku Kępy Bogumiłowickiej czekają na nas wykroty i żwirowiska koryta Dunajca, tu znowu zabieram swoją grupę i oszczędzam im masakry po wale przeciwpowodziowym i ścieżkach pośród łęgów. Na kolejny punkt odpoczynku czyli sklepik w Białej docieramy jako drudzy, Piotr i jego grupa są pierwsi, Katarzyna i jej desperados dojeżdżają kilka minut po nas... nawet nie chcę wiedzieć którędy ich przegoniła... Jedziemy dalej, przed nami Klikowa. Tu kolejny raz dzielimy ekipę - ci silniejsi jadą jeszcze w ulicę (co za szumna nazw na ujeżdżony kawałek wysuszonego błota) Ścieżki, a reszta wzdłuż Klikowej dociera do Krzyża. Potem już ostatni dłuższy podjazd, który jednak z Elą wzbogacamy o kawałek ostrego wyrypu wzdłuż ruin niedokończonej mleczarni. Reszta to bajka, kolejne Błonia, i lasek Lipie. w ciągu kilku minut wszyscy jesteśmy na miejscu. Podziękowania, podsumowania, pożegnania - W kilka osób jedziemy jeszcze do pizzerii Metrum aby uzupełnić kalorie - powiem Wam że należało się. No nic to tyle na dziś i  DO NASTĘPNEGO RAZU!!!! środa, 17 czerwca 2020Od Adama do Adama Coroczny projekt grupy rowerowej Bikers-Tarnów. "Od Adama do Adama". Czyli od pomnika Adama Mickiewicza w Tarnowie na Placu Kazimierza, do pomnika... tak zgadliście... Adama Mickiewicza na rynku w Krakowie. Trasę wytycza Piotr - i trzeba Mu przyznać że robi to wyśmienicie. Zresztą zobaczcie sami. Trasa wiedzie przez lasy, drogami bocznymi z minimalnym ruchem samochodowym, daje też dużo cienia co w przypadku skwarnego słonecznego dnia jest bezcenne. Gdyby wiało dawała by też osłonę od wiatru na odcinkach leśnych. A gdyby padało? No trudno... jechalibyśmy między kroplami ;) Kręcimy naprawdę szybko - na czele cały czas utrzymuje się Paweł, który z numerem 436 nabija kilometry w czterogodzinnym wyzwaniu Run4ASmile  Paweł jest wulkanem energii i nikt nie ma do niego pretensji bo wszyscy rozumiemy że każdy kilometr więcej to więcej pieniędzy dla chłopca. W sumie nawet trochę mi głupio, bo sam mogłem się do akcji przyłączyć.  Zbiórka na Placu Kazimierza w Tarnowie  Jedziemy lasem  polem  i znów lasem  mijamy malownicze domki  i zabytkowe figury przydrożne  a nawet kładeczki jak z przygód Indiany Johnes'a Sielanka kończy się zaraz za Puszczą Niepołomicką, wpadamy pełnym impetem na tereny miejskie, zurbanizowane, pełne ulic, samochodów, i całej reszty dobrodziejstwa. Co oczywiście nie znaczy że nie jest fajnie - jest bardzo fajnie. Tym bardziej że:  Niepołomice to ładne miasto  z planetarium  i ciekawymi zabytkami sakralnymi Niepołomice, mają też renesansowy zamek i kopiec grunwaldzki, tudzież szereg innych ciekawostek - ale przemknęliśmy obok. Za Niepołomicami w zasadzie nuda gdyby nie Grabie  XVIIIwieczny drewnianyościół pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Tu w ogóle mała ciekawostka - bo na mapie widnieje jak byk nazwa miejscowości "Grabie", lecz na stronie parafii czytamy: "Nazwa wsi Grabie wywodzi się prawdopodobnie od tego, że rosły tu dawniej lasy grabowe..." - czyli w miejscowniku mówimy nie o "grabiach" ale o "GRABIU". Trzeba zapamiętać na przyszłość. Jest szansa rzucenia jakieś polonistki na kolana ;) Zaczyna padać - nie za bardzo, nie za mało, ot w sam raz - jeszcze chłodzi i wiele nie szkodzi ;) potem już do samego Krakowa ścieżkami rowerowymi:  Kraków wita nas już porządnym deszczem, moje podejrzenia co do "gościnności" tego grodu ulegają wzmocnieniu - jeszcze ciut i narodzi się kolejna teoria spiskowa ;) :  Kładka Ojca Bernatka  My jednak witamy gród Kraka entuzjastycznie  pogromcy smoga (w przeciwieństwie do tych którzy "walczą o czyste powietrze", my powietrza po prostu nie zatruwamy)  ogień!  Wąwel...znaczy Wawel.  Grodzka w przód, z perspektywą na Rynku  i wspak, z Kościołem św. Andrzeja. Na szczęście u samego Adama już nie pada (dobra, następnym razem zdjęcia robię ja - może nie będzie na nich najprzystojniejszego faceta w ekipie ale przynajmniej zadbam o to by wieszcz nie tracił z naszego powodu głowy ;) )  suka... znaczy sukiennice I na tym kończy się część
sportowa wydarzenia - dojechaliśmy w rekordowym czasie z prędkością
średnią ponad 25 km/h i tak znacznie później niż Paweł - który w pewnym
momencie po prostu pognał przodem. Nadeszło pora na przeżycia duchowe:  Wiecie czemu dwie wieże Kościoła Mariackiego są równe... ale nie do końca? A to proste, to taka bardziej współczesna opowieść o Kainie i Ablu. Jeden budował szybciej, drugi go zasztyletował i celowo zakończył budowę na niższej kondygnacji swoją podciągając jeszcze kilka metrów w górę... Lecz w końcu nie wytrzymał wyrzutów sumienia i po wcześniejszym pchnięciu się tym samym sztyletem którym pchnął brata wyrzucił się przez okno... Wszakże złośliwi mówią że po prostu skończył się szmal... A potem jedziemy do Jożina:  Niepozorne zewnętrze kryje  pełne  barwne  wnętrze.  Moja mina mówi wszystko - burger jak burger... ale czy ja tego nie odchoruję to pewny nie jestem. Potem jeszcze tylko tryumfalny przejazd Florianską i przez Planty a wkrótce jesteśmy na dworcu i pakujemy się do pociągu. A w pociągu... Obsługa z charakterystyczną dla PKP "logiką" rozsadza nas po całym składzie, w efekcie czego nasze rowery blokują przejścia w kilku miejscach, zamiast skomasować nas w jednym miejscu, całą resztą składu zostawiając wolną. Brawa!!!  Mi z racji braku alternatywy przypadła zaszczytna rola stróża biletomatu i... kibelka Wracamy do domu, za trzy dni... Babia Góra! Nie możecie się doczekać? Ja też nie moglem. piątek, 31 stycznia 2020Obżarstwo w oberży
Co zrobić by pochłonąć olbrzymią porcję placków ziemniaczanych po węgiersku (lub cygańsku - jak w przypadku Piotra), a potem wrócić do domu i ... dalej być głodnym? Otóż nic prostszego! Wystarczy pojechać na wyżerkę z Bikers Tarnów! Polecam wszystkim tym którzy/które katują się dietami!
 Spotkanie jak zwykle na Placu Kazimierza, a potem rajza rowerowa, inne grupy i single dojeżdżają we własnym zakresie - ale trzon ekipy zapyla tak jak na ilustracjach. A swoją drogą - jak Wam się podoba Relive? Poproszę o opinie w komentarzach. No ale od początku... Od początku nie ma lekko. Skręcamy w wąziutką, kręciutką, wybitnie wyboistą, składającą się w dużej mierze z leżących płyt, które kiedyś, przed laty były ogrodzeniem, ścieżynkę prowadzącą w okolice górki rozrządowej - pewnie bym się jej przestraszył, gdyby nie to że sam często nią chodzę, lub jeżdżę - w końcu to moje okolice. Reszta teamu też śmiga tamtędy bez słowa protestu. Mocna ekipa. Potem serwisówką przy obwodnicy do Tuchowskiej a dalej ul. Leliwitów na "Marcinkę". Odbijamy na czerwony szlak wokół Tarnowa - akurat jechałem nim kilka dni wcześniej, więc nie kryje niespodzianek. Co nie znaczy że jest łatwy... nie jest. Zwłaszcza dla mnie - mam wprawdzie górala, ale... no właśnie. Mój góral a ich górale to ogromna różnica - konstrukcja jest taka że mam środek ciężkości dobre kilkanaście centymetrów wyżej niż oni, w efekcie podczas zjazdów, oni płynnie wchodzą w łuki, na którym mnie siła odśrodkowa chce wyrzucić w krzaki... Trudno - znam swój rower i wiem co mogę czego nie, a przede wszystkim znam siłę swoich hamulców ;). Dogonię ich na prostej, lub podjeździe.  Potem obok lasku Kruk i dalej znów na czerwony szlak tyle że teraz wkoło Skrzyszowa - tu oznakowanie staje się abstrakcyjnie zagadkowe. Porzućcie wszelką nadzieję wy którzy chcecie za nim gdziekolwiek trafić! Gdyby nie świetne przygotowanie Piotra pewnie błądzili byśmy tam do dziś dnia! Swoją drogą trzeba mieć wybitne zdolności konspiracyjne aby połączyć trzy szlaki czerwone (jeden pieszy i dwa rowerowe) na jednym odcinku a potem w sobie tylko wiadomych miejscach je rozdzielać - niekiedy zresztą nadal kontynuując znakowania... już po tym jak skręciły! Zaiste! Gdybyśmy takich gubicieli tropów mieli w 39 roku, to Guderian swoimi czołgami dojechał by na Nord Cap po drodze mijając Wodospady Wictorii!  No ale jakoś to poszło - potem po zjeździe ze szlaków... rany ale ulga. Jedzie sobie człowiek spokojnie kierując się logiką, znajomością kierunków świata i mapy, takie proste i nic bezsensownie czerwonego nie rzuca się mu w oczy!  Znaczy tak spokojnie to nie jest. Każda mozolnie zdobyta wysokość, okupiona potem, zadyszką i bólem mięśni, jest zaprzepaszczana huraganowym zjazdem i zimnym potem na każdym wirażu. Teoretycznie można by mniemać iż gorący pot podczas wjazdu, powinien neutralizować się zimnym potem podczas zjazdu, ale w praktyce tylko odkładają się w odzieniu.  Ale w końcu... podjazd był to nasz ostatni i jesteśmy u celu, ba jesteśmy pierwsi!  
Zobacz trasę w Traseo
Zaś w Oberży - dwa stoły do kupy, i już mamy cyklistowski kącik rozmów. Są placki, są napoje, są i inne przysmaki... wszak to lokal nie byle jaki.  A propos znacie tę anegdotę z kresów, jak to "przetłumaczono" rosyjski szyld fonetycznie? *
Jeśli nie znacie to będzie na końcu, bo to nie dla nieletnich ;)
 No nic, żadna sielanka nie trwa wiecznie, trzeba się zbierać i śmigać dalej - kręcimy na Słoną Górę. A propos - stawiam kawę lub piwo temu kto w komentarzach (tu albo na fejsie) wyjaśni skąd się wziął ten toponim.
A tam mój ulubiony (bo od niego zaczęła się moja przygoda ze szlakiem Wielkiej Wojny) cmentarz wojenny nr 175. Potem przez las, przez doły, w koleiny, człowiek już sam nie wie - trzymać ręce na kierownicy co daje solidny uchwyt ale dziwnie zwiększa prędkość, czy trzymać ręce na hamulcach, co dziwnie zmniejsza pewność prowadzenia - najgorsze są momenty gdy palce wędrują z kierownicy na hamulec - bo wtedy ani spowalniania jazdy, ani pewnego uchwytu... Bądź tu człowieku mądry!
 
Z lasów wypadamy w Świebodzinie (nie, nie tym z przedrostkiem Rio) na górce, potem bijemy rekordy prędkości zjazdu swobodnego i niestety rozstajemy się z połową grupy - która wybiera drogę przez Rzuchową i Koszyce.
Nas czeka jeszcze zajazd pod Pizzerię Margaritę do Radlnej, a potem błotna akcja wzdłuż torów. Ja odłączam się od grupy przy ulicy Rudy - Młyny (łapka w górę - kto wiedział że się tak nazywa?) reszta wjeżdża w Tarnów i dopiero tam się rozstaje.
 Cóż wypada podziękować Piotrowi za organizację i wszystkim uczestnikom za świetnie spędzony czas, przygody, mądre rozmowy i dużo radości.  * Wybaczcie ale cyrylica kiepsko się w tym szablonie wyświetla - więc będę pisał po rosyjsku ale alfabetem łacińskim.
Na szyldzie widniało:
Zdjeś obiedait dierżat zakuski i urzinajit - co na polski się przekłada: "tu w porze obiadowej serwujemy pełne posiłki wraz z deserem".
A zostało to przetłumaczone... Ale uwaga nie dla dzieci!
"tu obie dają, łapią za kuśki i urzynają"...tak że tego no... ja bym omijał.
Subskrybuj:
Posty (Atom)
|
