Co tu dużo mówić, w Bieszczadach nie byłem już dawno, strasznie dawno, tak dawno że aż mi głupio. Nawet nie chcę wspominać, bo młodzi uznają że konfabuluję, a starsi mogą zacząć poprawiać. Ale w końcu się udało tam wyrwać. Marzenka znalazła lokum i rozpoczęliśmy naszą małą bieszczadzką przygodę.
Z setek opcji i pomysłów wybrałem chyba ten najbardziej dla Bieszczad charakterystyczny szczyt, albo inaczej nie tyle charakterystyczny, bo tu osoby dobrze znające te góry będą miały (i powinny mieć) odmienne zdanie, ale ten najbardziej rozpoznawany, bieszczadzki odpowiednik Giewontu czyli Tarnicę.
O Tarnicy zresztą rozmawiałem z Marzenką od dawna. Moje dawne koło PTTK właśnie drogą krzyżową na Tarnicę rozpoczynało nowy sezon wędrówkowy. Padały też propozycje wypadu tutaj z rodziną Piotra, ale ostatecznie pognaliśmy tam sami.
Nocleg mamy w Wołosatem (tak jest prawidłowo, choć ja w rozmowie najczęściej mówię o Wołosatym) i to w znacznym stopniu determinuje nasze plany, choć najbardziej determinuje je konieczność wykonania pierdyliarda niecierpiących zwłoki czynności przed wyjazdem, co z kolei opóźnia porę wyjazdu i w efekcie nie starcza już czasu np. na marsz przez Rozsypaniec. Kombinowałem też przejście z Ustrzyk Górnych na Tarnicę i zejście do Wołosatego, a sam okazją lub busem (choć najchętniej piechotą) śmignął bym po samochód pozostawiony w Ustrzykach ale tu znów zaważyła raczej niechętna do rozłąki mina Marzenki więc stanęło na tym że:
USTRZYKI GÓRNE
Zaliczyliśmy tylko przejazdem.
Jako się rzekło, co nieco teren znam, bo kiedyś tam właśnie zaczynaliśmy nasze bieszczadzkie drogi krzyżowe (co poniektórzy już w trakcie jazdy autokarem doprowadzali się do stanu "żywcem z krzyża zdjętych", a my mieliśmy z nimi prawdziwy "krzyż pański"). Ale mniejsza o nich. Pora była taka że pasowało coś zjeść, ja tam wprawdzie mógł bym się obejść, lecz Marzenka silnie optowała za nakarmieniem Miłosza, a przy okazji i siebie więc zajechaliśmy do Zajazdu pod Caryńską. Głównie dlatego że pamiętałem iż mają tam wygodny parking dla klientów.
Lokal znam i doceniam zmiany, choć nie wszystkim przypadły do gustu. Mi nie przeszkadzają.
To zresztą cały kompleks wypoczynkowy i nie wiem czy mam ochotę poznawać ludzi którzy korzystają z części hotelowej. Nam wszak potrzebna jest tylko część restauracyjna i do niej zachodzimy.
Zamawiamy pierogi, w menu było więcej potraw, ale akurat pierogi to jest to co wiem że wszyscy zjemy ze smakiem. I w oczekiwaniu na danie nam dania popijam kawusię i robimy sobie małą sesję foto.
Charakterystyczny dla Bieszczad czy Beskidu Niskiego element wyposażenia kuchni. Rozbrojony granat - świetnie się nadaje np. jako tłuczek do przygniatania wieka beczki z kiszoną kapustą. Słyszałem opowieści o używaniu także nierozbrojonych... sam jednak takich przypadków nie spotkałem. Fakt faktem jednak że w ubożuchnych gospodarstwach tego regionu, każde powojenne żelastwo znalazło swoje zastosowanie i po dziś dzień spotkać by można jeszcze przedmioty gospodarskie wykonane z materiałów wojennych pozostawionych tu w trakcie I i II wojen światowych.
Bieszczadzkie zakapiory.
Pamiętam obrazek ze Żmigrodu (tak wiem nie Bieszczady - jednak stosunkowo blisko i klimat społeczny ten sam), gdy zakapiory brały w barze jedno piwo do trzech kufli, uzupełniali poziom cieczy denaturatem i... potem spali z głowami na krawężnikach a resztą ciała na jezdni, tyle że wówczas w gminie były trzy samochody, w tym jeden milicyjny więc mogli smacznie spać bez obaw snu wiecznego wywołanego czymkolwiek innym niż to co wypili.
Wydawało mi się że robię więcej zdjęć, ale gdzieś się zapodziały, albo skasowały przez przypadek.
Nie szkodzi. Miejsce Wam polecam, aczkolwiek ma tu konkurencję i tam także warto zaglądnąć.
Bardzo pusty bezpłatny parking, obok bardzo zapełnionego parkingu płatnego... zagadka?
"a bo to Panie Bieszczady som, to pewnie biesy na tych ludziów czar rzuciły". No więc nie biesy, po prostu tamten parking jest świetnie widoczny z drogi, opisany i stoi na nim masa aut, a do tego trzeba przejechać między sklepikami... legalnie, bez napinki, za darmo... tylko trzeba wiedzieć - tymczasem przyjeżdża tu masa ludzi którzy są bieszczadzkimi żółtodziobami...
A jak mówi stare góralskie przysłowie "łowce som po to co by je szczyc".
Te wzgórza na horyzoncie to Ukraina, Użański Narodowy Park Przyrody - jak mniemam, ale nazw szczytów nie czuje się kompetentny opisywać.
Kościół w Ustrzykach, tyle że z dala.
Oczywiście robimy zakupy, bo nie wiem czy w Wołosatem będzie jakiś sklep.
Do kolekcji przybył nam kolejny anioł, obok mojej rzeźbionej pamiątki I Komunii (jedynej którą cenię! - drodzy rodzice chrzestni, wam ku przestrodze - rower, quad, tablet itp to nie są pamiątki to prezenty) zawiśnie równie piękny drewniany rzeźbiony bieszczadzki krzyż. w lodówce wyląduje kilka piw i ... tanie (nie takie tanie, którego zakapiora stać na 9 zeta za flaszkę?) dobre wino owocowe marki - no jakże by inaczej - Bieszczady (pycha mówię Wam).
Prócz tego jakieś kartki pocztowe (obowiązkowo), znaczki itp.
A potem już.
WOŁOSATE
Ale wiecie co?
O tym opowiem Wam następnym razem.
