Znajoma, skądinąd mega fajna osoba, zasugerowała Marzence że jak zapiekanka to tylko w Krakowie i to na Kazimierzu i to w "Okrąglaku" czyli na Placu Nowym, czyli w "zapiekankach na Maksa" bo tam i tak innych nie ma (z tego co zauważyłem).
Czy warto do Krakowa śmigać na zapiekanki? Z Marzenką to warto, nawet po torebkę frytek! A tak w ogóle to przy okazji tej zapiekanki kawałek Kazimierza zobaczyć można. A lata już tam nie byłem! Co prawda Kraków jest oberkonserwatywny, a w Krakowie swoją konserwą wyróżnia się Kazimierz, więc teraz czy lat temu dwadzieścia... jaka to różnica? Faktycznie - zastałem wszystko tak jak bym był tam wczoraj... no może samochody zaśmiecające okolice Synagogi Tempel, nieco nowsze, ale swą obecnością przeszkadzają tak samo jak starsze.
A tak w ogóle - to śmignęliśmy Vojagerem i przyznam się nieskromnie że plan miałem świetny, choć przyszedł mi do głowy w ostatniej chwili. Zamiast jechać na MDA, po prostu wysiedliśmy w okolicach Jubilata i dalej poszliśmy bulwarami.
O zobaczcie sami.
Zobacz trasę w Traseo
Rzeczone bulwary rzeczne, a rzeka to rzecz jasna Wisła.
Informacja Turystyczna Powiśle - Taka sobie, do naszej tarnowskiej to się nie umywa.
smocza jama
I kolejny spiżowy pieseł - nie powiem fajny, ale po Kazimierskim (tym razem z Kazimierza Dolnego - choć też nad rzeczoną rzeką Wisłą) Werniksie - już tak nie wzrusza.
Łajba piracka...
Ale my śmigamy na Skałkę.
W kryptach zasłużonych (przynajmniej nikt nie powie "idę a...leją zasłużonych" (genialny pomysł Smolenia... który wszak także jest zasłużonym i to bardziej niż niejeden co w tejże glorii chadza - no ale dość dygresji ) już bylismy, ale nie udało mi się wtedy pokazać Marzence urokliwego "korytarza" prowadzącego w kierunku kościoła Św. Katarzyny (tak dobrze kojarzycie - znanego z kultu św Rity - ale o tym przeczytacie na zaprzyjaźnionym blogu Wiersze Wycieczki Wspomnienia).
Tymczasem wciąż jesteśmy na Skałce i idziemy zakosztować wody "zdatnej do picia" (odbija nam się potem szczawianami przez najbliższe 12 godzin - ale w ramach pokuty może być)
Ot owo wzmiankowane źródło...
Z figura św Stanisława (przed męczeństwem, alibo już po, gdy się był zrósł na powrót - bo jakże tu mistrzowi Kadłubkowi nie wierzyć, zwłaszcza gdy o członkach do, nomen omen, kadłubka na powrót przyrastających pisze?!)
I kościół sam w sobie - Straszy barokiem, ale trudno.
A potem wzmiankowanym wyżej przesmykiem, idziemy wprost na Plac Wolnica.
"Wolnica" to mianownik nie dopełniacz jak wielu sądzi!
I oto kazimierski ratusz - obecnie muzeum etnograficzne.
A wiecie że miano "wolnica" odnosi się do prawa pozwalającego raz w tygodniu handlować mięsem poza jatkami? ... tak tak, drodzy ziomale, ograniczenia w handlu to wcale nie jest współczesny nam wymysł...
Koniecznie musiałem Marzenkę zabrać na kładkę akrobatów.
Znaczy jest to kładka im. Ojca Laetusa Bernatka (inicjatora budowy Szpitala Bonifratrów)
ale dziś chyba każdy Krakus kojarzy hasło "kładka akrobatów" lepiej niż "kładka Bernatka".
Kędziora w formie czystej!
Fizyka na usługach sztuki, a poniekąd także sztuka na usługach fizyki - fenomenalne miejsce by wytłumaczyć dzieciakom czym jest środek ciężkości i jak to działa w praktyce... Ciekawe ilu nauczycieli skorzystało z tej okazji?
I my... przy tej dziewczynie i tak czuję się jak bym w chmurach stąpał, więc jakoś mi blisko do tych postaci zawieszonych pod niebem...
A właśnie chmury...
widzicie jak się zbierają? My też to widzieliśmy, ale już nic poradzić nie można było - Putin zapewne cały zapas jodku srebra wysypał przy okazji mundialu...
A propos - to na zdjęciu to stara zajezdnia tramwajowa.
Sępy, nie chcą użyczyć Tarnowowi jednego zabytkowego wagonu na Wałową...
to jedyne zdjęcie bo sekundę potem...
Ledwie udało nam się dobiec na Plac Izaaka (w poszukiwaniu inkryminowanych zapiekanek - może nie do końca najkrótsza droga ale... tam były parasole)
Pod którymi przetrwaliśmy największą nawałnicę, by potem dobrnąć pomiędzy kałużami do.
Placu Nowego - okrąglaka i zapiekankodajni "Na Maxa".
Fakt, zapiekanki rozmiarów więcej niż słusznych, w smaku całkiem jadalne.
Ps. widoku nas pochłaniających owe arcydzieła sztuki kulinarnej Wam... oszczędzimy ;-)
A tu się przeciera...
Nie na długo co prawda, ale jednak.
Jest szansa na dalszy spacer.
Przynajmniej udaje się dotrzeć pod Synagogę Tempel.
Jak zawsze makabrycznie obstawioną złomem.
Pragnę też wyrazić wyrazy (niedowyrażenia) w których opisuję zachwyt nad inteligencją, mądrością i poczuciem urbanistycznego ładu osób które tu postawiły ów słup ogłoszeniowy.
Oby w ramach wdzięczności niebiosa przez całą wieczność raczyły je widokiem gościnnie otwartej sławojki.
I potem znów się rozlało...
A my do sklepiku z pamiątkami i wybieramy i przebieramy i czekamy aż się wyleje.
przestało.
No to my na spacer...
I znów leje...
Ale ubaw...
kto by się spodziewał?...
Ale czasami przestaje...
Stosujemy taktykę żabich skoków, niczym Jankesi na Pacyfiku - nie rozglądamy się na boki. Analizujemy tylko czy uda nam się dotrzeć do kolejnego w miarę zadaszonego punktu, nim nadejdzie kolejna fala deszczu.
Hop, kic kic, szur i uff...
raz drugi, trzeci, docieramy do podcieni na rogu Westerplatte i Lubicza, stamtąd pod ziemią na plac przed Pocztą, i na pocztę - kartkę wysłać.
I wreszcie Plac Jana Nowaka Jeziorańskiego, a na nim ciekawy pomnik Ryszarda Kuklińskiego.
A potem znów w "padziomkę" i... niestety... pociąg był odjechał 20 minut temu, do następnego czekać musimy pół godziny. Ale jest Voyager i właśnie odjeżdża - rzutem na taśmę wpadamy do wnętrza autokaru, kupujemy bilety i ... to była najgłupsza decyzja jaką podjęliśmy od lat! Znaczy my nie wiedzieliśmy że ona jest głupia, póki się głupia nie okazała. Otóż kierowca usłyszał w radiu że jest wypadek na A4 i że zrobił się spory korek - zatem wybrał rozwiązanie genialne swoim zdaniem i postanowił via Wielicka jechać na węzeł Targowiska...
Rany! Przecież jest tuż po trzeciej po południu! Szczyt szczytów komunikacyjnych - już do Prokocimia dowlec się to była męka, a przed nami Wielicka!
Średnia prędkość do Wieliczki wychodziła nam około 5 km/h...
Potem było już ekspresowo - do samego węzła - miejscami udawało się rozpędzić ponad 30 na godzinę! Pomijając półgodzinne stanie na światłach tuż przed łącznikiem na autostradę, przemieszczaliśmy się naprawdę szybko...
W domu byliśmy na siódmą wieczorem!!!
Czekając na pociąg, i zakładając że była to zwykła osobówka, zatrzymująca się nawet tam gdzie ostatni pasażer wyemigrował dekadę temu jesteśmy dwie godziny w plecy! Nauczka na resztę życia!
Ale ogólny bilans wypadu - więcej niż pozytywny!
