Tym razem odcinek którego jeszcze nie pokazywałem z poziomu kajaka. Najpewniej dlatego że odkąd piszę bloga, to nie miałem okazji tamtędy spływać. No tak bywa.
A odcinek jest wart, pokazania - przede wszystkim jest zupełnie inny od tych które znacie czy to z moich przygód, czy z własnych spływów w okolicach Szczawnicy np.
Dunajec tu poniżej Białoujścia już jest rzeką stateczną, spokojną, szeroką i płynącą znacznie wolniej niż w swych wyższych odcinkach. Choć wciąż ma charakter rzeki górskiej, a brzegi to głównie kamieniste łachy i podmyte wypiętrzenia, niż łagodne muliste zejścia jakie widzimy na rzekach równinnych. Wciąż jeszcze prąd jest na tyle silny że pływa się praktycznie bez wysiłku, ale już nie wyrzuca na brzegi, nie miota po kamieniach i nie straszy wywrotką.
Na tym odcinku także Dunajec oferuje nam możliwość wpłynięcia w wyrobisko pożwirowe - niestety nie miałem tej przyjemności, bo niski stan wody i krzaczory odcięły tę drogę, a nie chciałem przebijać się na siłę. No nic, nic straconego. jeszcze tam wrócę jak Bóg da.
Jak widać odcinek nie za długi, ale bardzo urozmaicony.
 |
| Na wodzie - niestety w fajnym miejscu na wodowanie kajaka rozsiedli się wędkarze i musiałem wodować się na kamulcach po mostem - i nie wygodnie i buty mułem upaćkałem... no cóż, bywa i tak. |
 |
| Most autostradowy w Bobrownikach - czemu nie zbudowano tam przy jednej inwestycji kładki dla rowerzystów pozostaje dla mnie zagadką mentalności urzędaczo/decydęckiej (sic!) |
 |
| Koszulka konieczna, wprawdzie jestem nieźle opalony, ale mimo wszystko lepiej nie ryzykować, bo słoneczko pali jak szalone. Cały dobytek zapakowany w torbę po kajaku. Nie chodzi o to by był chroniony od wody, ale by w razie wywrotki wszystko było w jednym miejscu - polecam ten patent. Naprawdę pozwoli on Wam zaoszczędzić wiele nerwów i zniszczeń. |
 |
| Oczywiście równie dobrym patentem jest trzymanie cennych drobiazgów np. w beczułce do kiszenia kapusty - ale ona zajmuje sporo miejsca. W każdym razie ważne by wszystko trzymać razem a nie poupychane po wnętrzu kajaka. Pisałem już o tym, ale powtórzę bo pojawiło się kilkoro nowych czytelników - sam miałem w ciągu trzydziestu z dużym hakiem lat kajakowej przygody tylko raz wywrotkę. Na Zalewie Rożnowskim, w okolicach "Małpiej Wyspy" na wysokości Gródka - gdy chciałem otworzyć piwo o burtę i butelka wpadła mi w toń a ja za nią na szczupaka... nie był to dobry pomysł... skończyło eis utratą piwa, totalnym przemoczeniem dokumentów i pieniędzy (kart jeszcze wtedy nie było) i pchaniem kajaka przez te kilkaset metrów do brzegu... oczywiście podpłynęli też WOPRowcy ale usłyszawszy historię odpłynęli z radosnymi uśmiechami. Ich takie nieszczęście nie spotkało. Oczywiście nie chodzi o zmoczone dokumenty, ubrania czy pieniądze... chodzi o to piwo - bo był to początek lat 90-ych i wcale nie było tak łatwo dostępnym artykułem pierwszej potrzeby jak obecnie. |
 |
| Dunajcowy "Gibraltar" - dwa wysokie wypiętrzone brzegi tworzą malowniczą bramę dla rzeki |
 |
| A to z innej perspektywy. |
 |
| Łatwo zauważyć że poziom rzeki jest o co najmniej pół metra niższy niż zazwyczaj |
 |
| Nurt, fajny, szybki, niesie aż miło, w zasadzie muszę tylko pilnować by nie obróciło mnie lub nie nadziało na jakiś podwodny konar. |
 |
| A tam gdzie już nurt jest czysty, można uraczyć się piwkiem - i kto by pomyślał że na Dunajcu też występują Żubry? |
 |
| Spokojnie, szeroko, nurt niesie - sielanka |
 |
| Ale też i ciekawostka - ta łacha na mapach w ogóle nie występuje, na zdjęciach satelitarnych jest połączona z brzegiem, a w rzeczywistości stanowi już wyspę. Nazwałem ją na mapach Googli - Wyspą Szalonych Pomidorów |
 |
| Oto dlaczego - pewnie jakiś czas temu, jacyś wędkarze jedli tu sałatkę, wyrzucili resztki a one znalazły sobie świetne miejsce do życia |
 |
| Zdrowe silne, świetnie nawożone przez bogate wody Dunajca, nie potrzebują nawet tyczenia. |
 |
| Czasami ktoś tu podpłynie - zostawi swój ślad - mój też jest tam zostawiony |
 |
| A to jeszcze większa ciekawostka - niestety nie byłem w stanie w jaskrawym słońcu ocenić jakości zdjęcia - ta roślinka to miechunka pomidorowa - a jakże - jadalna tak samo ja inne pomidory. |
 |
| Płynę dalej - przyznam szczerze że trochę zaczynam tęsknić za takimi bystrzami, więc wyszukuję je na nurcie i z pełną premedytacją wpływam w te szybkie wody |
 |
| Ależ gniazd... spokojne, bogate przyrodniczo tereny |
 |
| I znów fajne bystrze |
 |
| A to most między Biskupicami Radłowskimi a Żabnem - plany są takie by płynąć do Pasieki Otfinowskiej...ale. Ale zaraz za mostem jest duża łacha i spore bystrze - tam wpadam między dwa kamienie i przepycham się na siłę, podczas tej walki, nadwyrężona zostaje jedna z łat w dnie kajaka... powietrze schodzi powoli lecz nieubłaganie - nie ma obaw, burty trzymają, ale coraz trudniej wiosłować, a nurt spowalnia na tyle że praktycznie przestaje nieść - wygląda na to że dalszy rejs zajął by mi zbyt wiele czasu, bo albo stałe siedzenie poniżej linii wodnej, albo co kilkanaście minut konieczność dobijania do brzegu i dopompowywania dna, albo łatanie "na szybko"... Hmmm - czyli koniec rejsu, ale nie przygody. Wszak trzeba jeszcze znaleźć miejsce do wyciągnięcia CHMS "Beskidnicka" na ląd. A to łatwe nie jest. Na szczęście zauważam małżeństwo z dziećmi taplającymi się w wodzie przy brzegu i pytam o najbardziej dogodne miejsce - i oczywiście dostaję stosowne wskazówki - faktycznie, miejsce idealne, łatwo wyjść na brzeg, a potem może 50 metrów ciągnięcia kajaka po trawie i już jestem na wale w ciągu ulicy Wyspiańskiego - Mikołaj po którego dzwoniłem kilkanaście minut wcześniej przyjeżdża praktycznie w tym samym momencie - nawet nie zdążyłem sprzętu przepakować. |
 |
| O widzicie? |
 | |||||||||||||||||||||||||||
| I to już jest koniec przygody... Ale nie koniec wakacji!!! środa, 1 września 2021Cipel, czyli - miejsce gdzie Wisła łączy się z DunajcemW zasadzie powinienem napisać Wisła wpada do Dunajca, bo Dunajec to zacniejsza rzeka, starsza, ciekawsza... A z drugiej strony, jak by to wyglądało gdyby warszawskie nieczystości Dunajcem do Gdańska płynęły? No wstyd na całe Beskidy!!! To już lepiej niech to Wisłą nazywa ;) Jak widzicie płasko aż się płakać chce. No nic, płakał bym gdybym miał tamtędy iść, ale na rowerze, szybciej to mija. Ale wstawiając po jednym jestem w stanie debila zhakować
I powrót do domu. Krótki odpoczynek, niedługo czekał na mnie powrót w te strony. niedziela, 23 sierpnia 2020Rada myśl jechać na RadomyślNie będę ukrywał, że pomysł tego wypadu ani pobudek turystycznych, ani sportowych nie miał, przynajmniej nie jako te pierwszorzędne. Owszem fajnie jest przed pracą gdzieś sobie "uderzyć", fajnie jest sobie pokręcić, coś zobaczyć itp itd. Ale tym razem akurat to zeszło na dalszy plan. Inna sprawa że ciut za późno wyjechałem, moje zwierzęta mają tak dziwną tendencję do ujawniania się właśnie w momencie gdy w pośpiechu wychodzę z domu, nagle wtedy chcą jeść, pić i głaskać się. Po drodze byłem też u Marzeny na krótkiej modlitwie, więc jak sobie podliczyłem trasę, to było by akurat na Mielec starczyło - no trudno, ani ze zwierzaków, ani z modlitwy na grobie Żony nie zamierzam rezygnować. Za to droga przednia - choć nie ukrywam - gravel poradził by sobie tam zdecydowanie lepiej niż trekking (a MTB to w ogóle była by męka), cały czas asfaltem, i często po drogach gdzie samochody śmigają ponad setką (sam tam tak jeżdżę, więc do innych żalu mieć nie mogę) inna sprawa że ani razu nie byłem wyprzedzany bliżej niż dwa metry - więc pełen komfort. Jak widzicie mimo wszystko trochę kilometrów wpadło. Wpadło też niemało ciekawostek terenowych. ale to pokażę zaraz na zdjęciach.  Kozłówka - przysiółek taki, opodal inny pod nazwą Kraków. Za to zabudowania świetne, skansen na żywo. Tak - to na pierwszym planie to żuraw i wiele wskazuje na to że nie jest to atrapa. Kręcę drogami bocznymi, nieledwie dojazdówkami, ruch minimalny i tak jest aż do Nowej Jastrząbki tam wjeżdżam już na główny trakt Tarnów - Mielec i sytuacja ulega gwałtownej zmianie. Trudno, spodziewałem się tego.   Można by zaryzykować tezę że to kwestia mody, ale raczej nie, bo już wtedy przecież zaczynał swoją błyskotliwą karierę neogotyk, wypierając ze sztuki sakralnej barok, zresztą gdzie tu na prowincji ... moda? Brak innych wytwórców? Być może, lecz przecież z tego okresu można znaleźć także zdecydowanie bardziej misterne wykonania. Surowiec? Zapewne też swoją rolę odegrał - ani piaskowiec ciężkowicki, ani magurski, czyli najpopularniejsze w tym regionie, nie pozwalają na zbyt wyrafinowane formy. Z drugiej strony nie wymuszają też form tak prostych. Cena? na pewno sam ten krzyż kosztował jak na warunki galicyjskiej wioski krocie - więc wydaje się iż przy tej skali inwestycji zwiększenie kosztów o kilka procent nie powinno już mieć znaczenia.  Przede mną aż do Radomyśla droga głównie prosta i szeroka. już bez ciekawostek przydrożnych, albo po prostu nie umiałem ich dostrzec. Za to w samym Radomyślu ich nie zabrakło. A zaledwie liznąłem temat i na pewno jeszcze nie jedno jest tam do odkrycia.  ciekawy choć toporny neogotyk, ale za to...  z jaką przeszłością!  Jak na tereny w koło Mielca przystało, na rynku samolot! W ogóle, nie jest źle - nawet udaje mi się kupić kartki pocztowe i do siebie wysłać!  A jak trafiam na całkiem przyzwoitą kebabiarnię - no to już jest pełna radość - nie powiem, ciut mi już głodno się robiło... chłodno wcale choć do domu daleko ;)  Cmentarz i kaplica. Koniecznie do powtórnego odwiedzenia, bo myślę że niejedną ciekawostkę tam znajdę. Wracam drogą na Dąbrowę Tarnowską. Wprawdzie na Lisią Górę było by szybciej, ale jak przekalkulowałem czas, to po rezygnacji z bardzo ryzykownej jazdy do Mielca, zostało mi go na tyle by do pracy jechać nieco okrężną drogą - z drugiej strony omijam wtedy zatłoczone centrum i mogę jechać po prostu znacznie szybciej, niż bym dał radę przez Tarnów. oczywiście otwieram sobie w ten sposób także tereny do eksploracji, których wcześniej nie znałem.  Choćby Radgoszcz i nader urokliwy drewniany kościół p.w. Św. Kazimierza - budynek z roku 1860, konsekrowany dwa lata później,  Na pewno nie arcydzieło, na pewno nie na listę UNESCO ale... wart zobaczenia. Daje mi też kilka minut na modlitwę. Pomimo wmordęwindu trasa idzie gładko i szybko. Ani się obejrzałem już byłem w Dąbrowie Tarnowskiej. Zgodnie z przewidywaniami, ruch był niewielki, samochodów ciężarowych praktycznie żaden. Z drugiej strony, droga o słabszej nawierzchni i bardziej meandrująca - wprawdzie dla roweru, większego znaczenia to nie ma, ale... zawsze jest obawa że któreś auto nie wyrobi na wirażu... a ja będę akurat w niewłaściwym miejscu...  Biblioteka i Informacja turystyczna w Dąbrowie Tarnowskiej  Park Miejski w Dąbrowie Tarnowskiej, zza drzew mało wyraźnie ale prześwieca ciekawa bryła kościoła Najświętszej Marii Panny Szkaplerznej. Kościół stoi dokładnie na fundamentach zamku Lubomirskich, z którego pozostała jedynie bogata barokowa brama - obiecuję kiedyś przybliżyć temat. A potem już jazda do Żabna - między Dąbrową a Żabnem jest pewna, niewielka różnica wysokości, na tyle jednak istotna by w kierunku w którym jadę praktycznie móc się w całości powierzyć opiece grawitacji i pokonać go bez wysiłku. Tym razem jednak wiatr jest tak dokuczliwy iż nie ma szans na zjechanie, muszę cisnąć na pedała by w ogóle nie być przezeń zatrzymanym. Do tego zaczyna dość ostro padać.  Krzyż przydrożny - ciekawa snycerka, warto się przy im chwilę zatrzymać z racji na zawartą symbolikę. Ja jednak kręcę do pracy - mam wprawdzie niemały margines czasu, ale z doświadczenia wiem, jak łatwo go utracić podczas nieopatrznego zatrzymywania się przy każdej ciekawostce. Niestety ta będzie musiała poczekać. Za to pozwalam sobie na wytchnienie. Zresztą od Niedomic mam wiatr już praktycznie tylko w plecy i gdy by nie mokre ciuchy i śliska nawierzchnia mógł bym gnać jak szalony.
Subskrybuj:
Posty (Atom)
|
